Αν το έχεις σκεφτεί έστω και μία φορά…”μήπως είναι νωρίς να ζητήσω από το παιδί να βοηθάει;” κράτα αυτό… σχεδόν ποτέ δεν είναι νωρίς. Αυτό που συχνά μπερδεύουμε είναι τη βοήθεια με την αγγαρεία. Οι μικρές δουλειές στο σπίτι δεν είναι τιμωρία, ούτε λύση ανάγκης για να πάρεις ανάσα. Είναι μάθημα ζωής, από τα πιο απλά και ταυτόχρονα τα πιο ουσιαστικά. Μαθαίνουν στο παιδί πώς λειτουργεί ένας χώρος, πώς μοιράζεται η ευθύνη και κυρίως ότι ανήκει. Φυσικά, στην αρχή θα σου πάρει διπλό χρόνο, αλλά το κέρδος φαίνεται χρόνια μετά για αυτό αξίζει να κάνεις υπομονή.
Από πολύ νωρίς χτίζεται το «τα καταφέρνω»
Στις ηλικίες περίπου από δύο έως έξι ετών, μην περιμένεις ουσιαστική βοήθεια. Δεν είναι αυτός ο στόχος. Εκεί μπαίνει το «μπορώ». Το παιδί μαζεύει παιχνίδια, πετάει ρούχα στο καλάθι, μεταφέρει κάτι ελαφρύ, σκουπίζει πρόχειρα ένα τραπέζι. Θα γίνει άτσαλα, ανοργάνωτα και καθόλου τέλεια. Και ευτυχώς. Γιατί αυτό που πραγματικά χτίζεται είναι η αυτοπεποίθηση και η αίσθηση συμμετοχής. Μαθαίνει ότι το σπίτι δεν λειτουργεί μαγικά και ότι η φροντίδα είναι αποτέλεσμα ανθρώπων. Όταν είναι κι εκείνο μέσα στη διαδικασία, δεν νιώθει απλός παρατηρητής. Νιώθει κομμάτι της διαδικασίας.
Όταν η ρουτίνα αρχίζει να βγάζει νόημα
Από τα επτά μέχρι τα εννιά, αλλάζει το παιχνίδι. Εδώ μπαίνει η συνέπεια. Το παιδί μπορεί να έχει μικρές, σταθερές αρμοδιότητες, να στρώνει το κρεβάτι του, να βοηθάει στο πλυντήριο πιάτων, να τακτοποιεί το δωμάτιό του με μια λογική σειρά. Όχι άψογα… αλλά σταθερά. Σε αυτή τη φάση καταλαβαίνει ότι η καθημερινότητα έχει επαναλήψεις και ότι η συμμετοχή του κάνει τα πράγματα να κυλούν καλύτερα για όλους. Και κάπου εδώ γεννιέται και η περηφάνια του «το έκανα μόνος μου».
Οι δουλειές ως προπόνηση ζωής πριν την εφηβεία
Στα δέκα με δώδεκα, οι δουλειές αποκτούν βάθος. Δεν είναι πια απλώς «βοηθάω». Είναι «αναλαμβάνω». Μπορεί να βάλει πλυντήριο, να ετοιμάσει ένα απλό φαγητό, να φροντίσει ένα κατοικίδιο, να κρατήσει έναν κοινόχρηστο χώρο σε τάξη. Εδώ μιλάμε για οργάνωση, διαχείριση χρόνου, ευθύνη. Μαθαίνει να προβλέπει και να λειτουργεί χωρίς κάποιον μόνιμα από πάνω του. Και αυτό είναι τεράστιο εφόδιο.
Στην πραγματικότητα, οι δουλειές στο σπίτι δεν έχουν στόχο να δημιουργήσουν υπάκουα παιδιά ούτε να σου λύσουν πρακτικά τα χέρια. Στόχος είναι να μεγαλώσουν άνθρωποι που σέβονται τον κόπο, καταλαβαίνουν τη συνεργασία και δεν τρομάζουν μπροστά στην ευθύνη. Ξεκινάς απλά, με χιούμορ, χωρίς άγχος και χωρίς τελειομανία. Και κάποια στιγμή –εκεί που δεν το περιμένεις– θα τα δεις να κάνουν πράγματα χωρίς να τους το ζητήσεις. Τότε θα καταλάβεις ότι άξιζε τον κόπο να κάνεις υπομονή!
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα Κατσαρού και λάτρης της γραφής. Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης, και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σας. Είστε έτοιμοι για αυτό το ταξίδι;