Για πολλά χρόνια σου πούλησαν την ιδέα ότι το «σωστό» σπίτι πρέπει να είναι λευκό, ήσυχο, αποστειρωμένο, τόσο τακτοποιημένο που σχεδόν φοβάσαι να ζήσεις μέσα του. Κάπου εκεί, άρχισες να νιώθεις πως όλα μοιάζουν μεταξύ τους. Άψογα αλλά καθόλου ζεστά. Το nostalgia-core δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Είναι η φυσική αντίδραση σε αυτή την κόπωση. Δεν είναι μόδα με ημερομηνία λήξης, αλλά μια επιστροφή σε σπίτια που είχαν ζωή, μνήμη και χαρακτήρα. Στα ’80s η διακόσμηση δεν υπάκουε σε αλγορίθμους ούτε σε λίστες must have. Υπάκουε στους ανθρώπους που ζούσαν μέσα στους χώρους. Αντικείμενα που μαζεύτηκαν με τον χρόνο, χρώματα που συνυπήρχαν χωρίς ενοχές, υφές που δεν ήταν εκεί για να εντυπωσιάσουν αλλά για να πουν μια ιστορία. Φυσικά, σήμερα δεν αντιγράφεις εκείνη την εποχή, αλλά τη φιλτράρεις και τη φέρνεις στα μέτρα σου. Δημιουργείς ένα χώρο που δείχνει ποιος είσαι και όχι πόσο ενημερωμένος είσαι στις τάσεις.
Σπίτια που έγιναν με τον καιρό
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το nostalgia-core αγαπά τον lived in χώρο. Σπίτια που δεν στήθηκαν βιαστικά μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, αλλά εξελίχθηκαν φυσικά. Στα ’80s έβλεπες έπιπλα από διαφορετικές δεκαετίες να συνυπάρχουν, χαλιά με έντονα μοτίβα, βιβλιοθήκες γεμάτες αληθινά βιβλία και φωτιστικά που είχαν λόγο ύπαρξης, όχι μόνο design ταμπέλα. Αυτό που επιστρέφει σήμερα δεν είναι η υπερβολή, αλλά η ελευθερία της προσωπικής επιλογής. Δεν σε απασχολεί αν όλα ταιριάζουν μεταξύ τους. Σε νοιάζει αν σου λένε κάτι. Το nostalgia-core σε εκπαιδεύει να εμπιστεύεσαι το ένστικτό σου, να αφήνεις χώρο στο απρόβλεπτο και να δίνεις αξία σε αντικείμενα που έχουν ιστορία και όχι απλώς υψηλή τιμή.
Σιγά σιγά η διακόσμηση
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Στην καρδιά αυτής της τάσης βρίσκεται το slow decorating. Διακοσμείς αργά, συνειδητά και χωρίς πανικό. Δεν αλλάζεις τα πάντα, προσθέτεις με νόημα. Ένα παλιό ξύλινο τραπέζι που αντέχει στον χρόνο, μια πολυθρόνα με καμπύλες, ένα κεραμικό φωτιστικό που δεν είναι τέλειο αλλά είναι αληθινό. Οι χώροι των ’80s είχαν βάθος γιατί δεν φοβόντουσαν τη μίξη. Ξύλο, ύφασμα, μέταλλο, όλα μαζί, χωρίς κανόνες και εγχειρίδια. Το slow decorating σου επιτρέπει να ζήσεις μέσα στο σπίτι σου αντί να το συντηρείς σαν βιτρίνα. Κάθε αντικείμενο υπάρχει επειδή έχει λόγο και όχι επειδή το είδες τρεις φορές σε ένα feed.
Βάλε χρώμα και σχέδια
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Στα ’80s το χρώμα δεν ζητούσε άδεια. Μπλε, κόκκινο, πράσινο συνυπήρχαν, συχνά στο ίδιο δωμάτιο, χωρίς απολογίες. Το nostalgia-core δεν σου λέει να τα βάλεις όλα μαζί. Σου λέει να μην τα φοβηθείς. Τα μοτίβα επιστρέφουν, ρίγες, florals, καρό, ακόμα και πουά, όχι ως δήλωση μόδας αλλά ως διάθεση. Ένα χαλί μπορεί να «συγκρούεται» γλυκά με τον καναπέ και αυτό να γίνεται το πιο ενδιαφέρον σημείο του χώρου. Μαθαίνεις ότι η αρμονία δεν είναι η απόλυτη ομοιομορφία αλλά η ισορροπία ανάμεσα σε διαφορετικά στοιχεία που τελικά δένουν με τρόπο σχεδόν μαγικό.
Με λίγα λόγια, η διακόσμηση των ’80s, όπως τη συναντάς σε σπίτια σαν εκείνα της Katharine Hepburn, δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει. Ήταν αυθεντική, ζεστή, λίγο απρόβλεπτη και απόλυτα ανθρώπινη. Αυτό ακριβώς ζητά και το nostalgia-core σήμερα. Να σταματήσεις να βλέπεις το σπίτι σαν project με deadline και να το αντιμετωπίσεις ως προέκταση της ζωής σου. Να αφήσεις τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του, να δεχτείς τις ατέλειες και να επιτρέψεις στις αναμνήσεις να φαίνονται. Ένα σπίτι με χαρακτήρα δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει. Και αυτός ο ψίθυρος είναι που σε κάνει τελικά να νιώθεις ότι ανήκεις εκεί.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;