Υπάρχουν φορές που σε πιάνεις να δίνεις λίγο παραπάνω απ’ όσο αντέχεις, λες και κρατάς μια σχέση όρθια με τα χέρια τεντωμένα. Εκείνα τα «δεν πειράζει» που λες ενώ μέσα σου σε καίει. Εκείνες οι μικρές υποχωρήσεις που κάνεις στον αυτόματο απλώς για να νιώσει ο άλλος πιο άνετα, κι ας στριμώχνεσαι εσύ. Ακόμη και τα χαμόγελα που φοράς για να φτιάξεις μια ατμόσφαιρα που δεν χάλασες εσύ. Και κάπου μέσα στη διαδρομή, αναρωτιέσαι, αυτό είναι ευγένεια ή είναι ένας ήσυχος τρόπος να εξαφανίζεσαι;
Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε πιστεύοντας πως η αρμονία είναι απόδειξη καλοσύνης και η καλοσύνη απόδειξη αγάπης. Μόνο που η πραγματική αγάπη δε ζητάει ακροβατικά. Δεν σε θέλει χαρούμενη μόνο όταν όλα είναι τέλεια. Σε θέλει ολόκληρη όπως είσαι, όχι βολική.
Όταν η καλοσύνη γίνεται αντίδραση
Το να είσαι πάντα «εντάξει με όλα» μπορεί να μοιάζει γοητευτικό στην αρχή, αλλά γίνεται παγίδα όταν το κίνητρο είναι ο φόβος. Φόβος μήπως τον δυσαρεστήσεις, μήπως χάσεις την επιβεβαίωση, μήπως βρεθείς αντιμέτωπη με μια σιωπή που δεν ξέρεις να αποκωδικοποιήσεις. Εκεί, η καλοσύνη παύει να είναι επιλογή και γίνεται αντανακλαστικό. Δίνεις περισσότερο όταν ο άλλος κάνει όλο και λιγότερο. Και όσο εσύ προσπαθείς, εκείνος απομακρύνεται ρυθμικά, σχεδόν προβλέψιμα.
Δεν σημαίνει ότι δεν έχεις αξία. Σημαίνει ότι κάπου μπέρδεψες την αγάπη με έναν διαρκή αγώνα δρόμου.
Η ευγένεια ως τρόπος εκπαίδευσης
Από μικρά, ειδικά τα κορίτσια, μεγαλώνουν με το «να είσαι καλή». Καλή στη συμπεριφορά, καλή στην υπομονή, καλή ακόμη κι όταν οι άλλοι είναι… μη καλοί. Με τον καιρό, αυτή η καλοσύνη γίνεται μια μόνιμη προσπάθεια να είσαι αρεστή. Δεν είναι αφέλεια, είναι κοινωνικός προγραμματισμός.
Μαθαίνεις να αποφεύγεις τη σύγκρουση, να ράβεις κάθε σκίσιμο πριν φανεί, να φροντίζεις το κλίμα λες κι έχεις δίπλωμα μετεωρολόγου σχέσεων. Και κάπως έτσι, το βάρος πέφτει μονόπαντα, σε αυτόν που παρατηρεί, προσαρμόζεται, συγχωρεί. Όμως δεν χρειάζεται να κουβαλάς όλη τη συναισθηματική δουλειά μόνη σου.
Όταν η αποδοχή γίνεται μονόδρομος
Κάποιες φορές πιστεύεις πως αν γίνεις λίγο πιο τρυφερή, λίγο πιο ευέλικτη, λίγο πιο υπομονετική, θα φτιάξουν όλα. Αλλά όσο περισσότερο προσαρμόζεσαι, τόσο πιο στενός γίνεται ο δρόμος. Και τελικά η σχέση μοιάζει με μονόδρομο όπου εσύ δίνεις κι εκείνος απλώς… περνάει.
Δεν είναι θέμα κακίας, αλλά συνήθειας. Όταν κάποιος συνηθίζει να παίρνει χωρίς να δίνει, δεν σταματάει από μόνος του. Σταματάς εσύ, όταν αποφασίζεις ότι έχεις κι εσύ θέση στο τραπέζι. Ότι δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα για να σε φροντίσουν.
Αυτό που αξίζεις δεν είναι μια σχέση που κρατιέται επειδή την σπρώχνεις. Αλλά μια σχέση που στέκεται γιατί και οι δύο θέλουν να είναι εκεί. Όχι με άγχος, αλλά με χαρά.
Η αγάπη που σου ταιριάζει δεν ζητάει κόπο, ζητάει χώρο. Και αυτός ο χώρος αρχίζει από εσένα. Από το πώς επιτρέπεις να σε βλέπουν, πώς ορίζεις τα όρια σου και κυρίως, πώς επιλέγεις να αγαπάς τον εαυτό σου πριν από οποιονδήποτε άλλον.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα Κατσαρού και λάτρης της γραφής. Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης, και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σας. Είστε έτοιμοι για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply