Αν κάποιος σου έλεγε ότι οι συναισθηματικά έξυπνοι άνθρωποι συχνά παρεξηγούνται ως ψυχροί, πιθανότατα θα σήκωνες φρύδι. Κι όμως. Η συναισθηματική ευφυΐα δεν έρχεται πάντα με χαμόγελο κατανόησης ούτε μοιράζει αγκαλιές την ώρα που όλοι γύρω καταρρέουν. Πιο συχνά εμφανίζεται με όρια και καθαρό μυαλό. Και αυτό δεν είναι πάντα ευχάριστο για τους άλλους.

Έχουμε μάθει να φανταζόμαστε τους συναισθηματικά ώριμους ανθρώπους ως εκείνους που εξομαλύνουν τις εντάσεις, ακούν ατελείωτα, παρηγορούν με τον σωστό τρόπο και βρίσκουν πάντα τις κατάλληλες λέξεις. Σαν να είναι μόνιμα σε zen mode, χωρίς θυμό, χωρίς κόπωση, χωρίς ανάγκες. Στην πραγματικότητα όμως, η συναισθηματική νοημοσύνη δεν είναι performance καλοσύνης. Είναι επίγνωση, αυτοπροστασία και επιλογή. Οι άνθρωποι που έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους ξέρουν πού αντέχουν και πού όχι. Ξέρουν πότε η παρέμβαση βοηθά και πότε απλώς συντηρεί το χάος. Και κυρίως, δεν αισθάνονται υποχρεωμένοι να είναι αρεστοί. Κάπως έτσι γεννιέται η παρεξήγηση της ψυχρότητας.

Ακολουθούν οκτώ συμπεριφορές που συχνά μοιάζουν σκληρές, αλλά στην ουσία είναι καθαρή συναισθηματική ευφυΐα.

Πρώτον, δεν χαϊδεύουν αυτιά όταν κάποιος ψάχνει επιβεβαίωση για λάθος επιλογές. Μπορούν να νιώσουν πότε ο άλλος δεν ζητά βοήθεια αλλά άφεση αμαρτιών. Συμπονούν, ακούν, καταλαβαίνουν, αλλά δεν θα πουν ψέματα για να σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα προσωρινά. Δεν συμμετέχουν σε κύκλους αυτοϋπονόμευσης, ακόμη κι αν αυτό τους κάνει να φαίνονται αυστηροί.

Δεύτερον, αποσύρονται μόλις αντιληφθούν χειρισμό. Φράσεις που κουβαλούν ενοχή, υποχρέωση ή συναισθηματικό εκβιασμό λειτουργούν σαν καμπανάκι. Δεν μπαίνουν σε αντιπαράθεση, δεν εξηγούν, δεν προσπαθούν να αποδείξουν κάτι. Απλώς βγαίνουν από τη συζήτηση. Ήσυχα και αποφασιστικά.

Τρίτον, λένε όχι χωρίς δράματα. Χωρίς αναλύσεις, χωρίς συγγνώμες, χωρίς υπερεξηγήσεις. Ένα απλό «δεν μπορώ» είναι αρκετό. Και ναι, αυτό ξενίζει όσους έχουν μάθει ότι κάθε άρνηση πρέπει να συνοδεύεται από ενοχές.

Τέταρτον, δεν προσπαθούν να διορθώσουν τα συναισθήματα των άλλων. Δεν τρέχουν να εξαφανίσουν τη λύπη, την απογοήτευση ή τη ματαίωση. Ξέρουν ότι αυτά τα συναισθήματα έχουν λόγο ύπαρξης και ότι η ανθεκτικότητα χτίζεται όταν τα αφήνεις να υπάρξουν, όχι όταν τα σκεπάζεις με αισιοδοξία του λεπτού.

Πέμπτον, κρατούν απόσταση από συλλογικά συναισθηματικά ξεσπάσματα. Δεν συμμετέχουν εύκολα σε κουτσομπολιά, ομαδικές αγανακτήσεις ή οικογενειακά δράματα. Αυτό συχνά ερμηνεύεται ως αδιαφορία ή σνομπισμός, αλλά στην πραγματικότητα είναι συναισθηματική αυτορρύθμιση. Δεν θέλουν να φορτωθούν συναισθήματα που δεν τους ανήκουν.

Έκτον, κόβουν σχέσεις όταν τα όρια παραβιάζονται συστηματικά. Όχι παρορμητικά, ούτε με εκρήξεις. Απλώς απομακρύνονται. Μπορεί να μειώσουν επαφές, μπορεί να πουν καθαρά ότι κάτι δεν λειτουργεί πια. Για εκείνους, η συνέπεια στη συμπεριφορά μετράει περισσότερο από τις κοινωνικές συμβουλές περί δεύτερων και τρίτων ευκαιριών.

Έβδομον, δεν αναλαμβάνουν ευθύνη για τα συναισθήματα που προκαλούν τα όριά τους. Αναγνωρίζουν την απογοήτευση ή τον θυμό του άλλου, αλλά δεν προσπαθούν να τα διαχειριστούν για λογαριασμό του. Το πώς νιώθει κάποιος απέναντι σε ένα λογικό όχι είναι δική του δουλειά.

Και τέλος, αντέχουν τη σιωπή. Δεν τη φοβούνται, δεν τη γεμίζουν βιαστικά. Ξέρουν ότι οι παύσεις δίνουν χώρο στη σκέψη και στην αλήθεια. Ότι οι καλύτερες απαντήσεις έρχονται συχνά μετά από λίγο χρόνο, όχι αμέσως.

Η συναισθηματική ευφυΐα δεν είναι πάντα γλυκιά, ούτε εύπεπτη. Δεν υπόσχεται να σε κάνει συμπαθή σε όλους. Υπόσχεται όμως κάτι πολύ πιο σημαντικό. Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και καθαρός με τους άλλους. Κι αν αυτό μοιάζει ψυχρό σε έναν κόσμο που μπερδεύει τη φροντίδα με τη συναισθηματική υπερκόπωση, τότε ίσως το πρόβλημα δεν είναι η ψυχρότητα αλλά οι προσδοκίες.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.