Μια σχέση δεν διαλύεται πάντα με καβγάδες, φωνές και θεατρικές εξόδους. Συχνά χαλάει ήσυχα, σχεδόν διακριτικά. Όλα μοιάζουν να κυλούν κανονικά. Το σπίτι λειτουργεί, οι υποχρεώσεις βγαίνουν, τα παιδιά είναι καλά, το πρόγραμμα δεν ξεφεύγει. Κι όμως, μέσα σου κάτι έχει αρχίσει να βαραίνει. Δεν θυμάσαι πότε ακριβώς ξεκίνησε, ξέρεις όμως ότι έχεις σταματήσει να μιλάς αληθινά. Όχι επειδή δεν νιώθεις, αλλά επειδή έμαθες πως δεν αλλάζει κάτι όταν μιλάς. Εκεί η σχέση δεν φωνάζει βοήθεια. Σου μιλά χαμηλόφωνα. Και αυτό ακριβώς την κάνει επικίνδυνη, γιατί εύκολα το προσπερνάς. Όταν η απόσταση γίνεται ρουτίνα και όχι εξαίρεση, δεν μιλάμε για μια απλή περίοδο. Μιλάμε για συναγερμό που αναβοσβήνει χωρίς ήχο.
Όταν η σιωπή γίνεται τρόπος άμυνας
Υπάρχουν άνθρωποι που μεγάλωσαν χωρίς να μάθουν να εκφράζουν αυτό που νιώθουν. Έμαθαν να το καταπίνουν, να το μειώνουν, να το αφήνουν στην άκρη για να συνεχίζεται η καθημερινότητα χωρίς εντάσεις. Μέσα σε μια σχέση αυτό φαίνεται σαν αποφυγή. Δεν ανοίγεις δύσκολες κουβέντες, δεν λες τι σε πονά, δεν επιμένεις. Όχι επειδή δεν σε νοιάζει, αλλά επειδή κάποτε μίλησες και δεν εισπράχθηκε. Έτσι σιγά σιγά κλείνεσαι. Το θέμα είναι πως η σιωπή δεν εξαφανίζει τα συναισθήματα. Τα φυλάει. Και με τον χρόνο, όσα δεν ειπώθηκαν γίνονται απόσταση, ψυχρότητα, ένα «δεν πειράζει» που μέσα του καίει. Η σχέση μοιάζει ήρεμη, αλλά αυτή η ηρεμία είναι λεπτή σαν γυαλί, γιατί βασίζεται στο ότι κανείς δεν αγγίζει τα δύσκολα.
Όταν ραγίζει η συναισθηματική ασφάλεια
Μια σχέση αντέχει όταν μπορείς να είσαι ο εαυτός σου χωρίς φόβο. Όταν αυτό χαθεί, αρχίζεις να μαζεύεσαι. Γίνεσαι πιο νευρικός, πιο κουρασμένος, πιο απότομος χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί. Η σωματική επαφή μειώνεται. Όχι πάντα επειδή λείπει η έλξη, αλλά επειδή έχει χαθεί η οικειότητα. Οι αγκαλιές γίνονται μηχανικές, το γέλιο αραιώνει, η παρουσία του άλλου δεν σε ξεκουράζει πια. Συχνά γεμίζεις το πρόγραμμά σου με εξωτερικές ασχολίες για να μην χρειαστεί να σταθείς σε αυτό το κενό. Απ’ έξω όλα δείχνουν φυσιολογικά. Από μέσα όμως η σχέση φθείρεται. Όταν δεν νιώθεις ασφαλής να μιλήσεις, σώμα και ψυχή μπαίνουν σε άμυνα. Και καμία σχέση δεν αντέχει για πολύ σε μόνιμη άμυνα.
Όταν νιώθεις μόνος ενώ δεν είσαι
Η πιο επικίνδυνη στιγμή δεν είναι ο καβγάς. Είναι η παραίτηση. Όταν αρχίζεις να αισθάνεσαι μόνος ενώ είσαι με κάποιον. Τότε δημιουργείται ένα κενό που ψάχνει κάπου να ακουμπήσει. Άλλοτε αυτό οδηγεί σε παράλληλες συνδέσεις, άλλοτε σε μια εσωτερική αποσύνδεση, σε ένα «έτσι είναι» που μοιάζει αποδοχή αλλά κρύβει λύπη. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ήδη αποχαιρετήσει τη σχέση μέσα τους πριν τελειώσει επίσημα. Ο άλλος το καταλαβαίνει τελευταίος και νιώθει ότι όλα έγιναν ξαφνικά. Δεν ήταν. Ήταν αθόρυβα. Όσο περισσότερο μένει ανείπωτο αυτό που πονά, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να επιστρέψει η ελπίδα. Γιατί η ελπίδα χρειάζεται διάλογο, όχι απλή αντοχή.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε κάτι από αυτά, το ζητούμενο δεν είναι να βρεις τον ένοχο. Είναι να παραδεχτείς ότι κάτι δεν πάει καλά. Οι σχέσεις δεν σώζονται με τελειότητα, σώζονται με ειλικρίνεια. Αρκεί ένας από τους δύο να πει «νομίζω ότι έχουμε απομακρυνθεί και θέλω να το δω». Δεν είναι υπόσχεση ότι όλα θα φτιάξουν, αλλά είναι ένα άνοιγμα. Και αν τελικά η σχέση δεν αντέξει, τουλάχιστον δεν θα έχει χαθεί μέσα στη σιωπή. Γιατί οι σχέσεις δεν τελειώνουν όταν μιλάμε. Τελειώνουν όταν παύουμε να νιώθουμε ασφαλείς να το κάνουμε.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα Κατσαρού και λάτρης της γραφής. Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης, και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σας. Είστε έτοιμοι για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply