Στην καινούργια της έκθεση με τίτλο «Ρίζες και Κλαδιά» στο Μουσείο Τσιχριτζή, η εικαστικός ανοίγει έναν βαθιά προσωπικό διάλογο γύρω από τη μνήμη, τη φύση και την ανθρώπινη ανάγκη να ανήκουμε κάπου, χωρίς να σταματάμε να αναζητούμε το φως. Μέσα από έργα με έντονες υφές, μικτές τεχνικές και βιωματικές αναφορές, ξεδιπλώνεται ένας κόσμος όπου οι παιδικές αναμνήσεις, η σχέση με τη γη και η εσωτερική εξέλιξη συνυπάρχουν με τρόπο σχεδόν οργανικό. Στη συζήτηση που ακολουθεί, η Νατάσσα Ροδινού μιλά για τις «ρίζες» που μας κρατούν και τα «κλαδιά» που μας σπρώχνουν να προχωρήσουμε πιο ψηλά.
Η δεύτερη ατομική σας έκθεση στο Μουσείο Τσιχριτζή τιτλοφορείται «Ρίζες και Κλαδιά». Οι ρίζες μας γειώνουν, τα κλαδιά μας απογειώνουν. Υπάρχει αυτό το νόημα στα έργα σας;
Ναι, υπάρχει αυτό το νόημα, αλλά δεν το αντιμετωπίζω ως κάτι απόλυτα διαχωρισμένο. Για μένα, οι ρίζες και τα κλαδιά βρίσκονται σε μια συνεχόμενη ροή ανάμεσα στο μέσα και το έξω. Οι ρίζες είναι για να μας στηρίζουν στην γη, μας γειώνουν όπως είπατε, αλλά συμβολίζουν και την μνήμη, το βίωμα, την σταθερότητα, γενικότερα αυτό που μας κρατά συνδεδεμένους με κάτι βαθύτερο. Αυτό που μας κρατάει, αλλά δεν μας σταματάει απαραίτητα πίσω, αλλά μας συνδέει με το παρελθόν και τις οικογενειακές αξίες. Τα κλαδιά, συμβολίζουν την ανάγκη για εξέλιξη, για φως, για επικοινωνία, είναι αυτά που μας δίνουν την ώθηση να πετάξουμε. Στα έργα μου προσπαθώ να αποτυπώσω ακριβώς αυτή την ισορροπία ανάμεσα στο να ανήκεις και στο να αναζητάς. Δεν υπάρχει απογείωση χωρίς γείωση, δεν μπορείς να φύγεις προς τα πάνω εάν δεν πατήσεις γερά στην γη για να πάρεις φόρα.
Πώς γεννιέται ένα έργο σας; Από εικόνα, συναίσθημα ή υλικό;
Ένα έργο για μένα δεν ξεκινά ποτέ από ένα μόνο σημείο. Συνήθως γεννιέται από ένα εσωτερικό συναίσθημα ή μια μνήμη που έχει ριζώσει μέσα μου, μια εικόνα, μια γραφή αγαπημένου ζωγράφου. Η εικόνα έρχεται σχεδόν πηγαία χωρίς να ξέρω ακριβώς τί θέλω να πω και η μορφή τις περισσότερες φορές αποκαλύπτεται σιγά σιγά.
Χρησιμοποιείτε περισσότερο μικτά υλικά με τρισδιάστατες υφές. Τι ρόλο παίζει η υφή και τα μικτά μέσα στην εικαστική σας γλώσσα;
Τα υλικά παίζουν καθοριστικό ρόλο, πολλές φορές η ίδια η υφή, ιδιότητες ή η συμπεριφορά τους με οδηγεί, με κατευθύνει σε κάτι απρόσμενο. Τα μικτά μέσα που δίνουν την ελευθερία να εκφραστώ. Τα περισσότερα επιτοίχια έργα μου, όπως και τα γλυπτά μου, «βγαίνουν έξω», καταλαμβάνουν χώρο. Η έννοια του χώρου είναι κάτι που οι σπουδές μου στην εσωτερική αρχιτεκτονική με έχει εξοικειώσει. Δεν με ενδιαφέρει μόνο η εικόνα, αλλά η εμπειρία του έργου, το πώς “αναπνέει”, πώς αλληλεπιδρά με το φως και κυρίως πως μπαίνει μέσα στον χώρο του θεατή διεκδικώντας την συμμετοχή του.Έχω και αρκετά λάδια στην συλλογή μου. Ανάλογα με αυτό που θέλω να πω κάθε φορά επιλέγω το κατάλληλο μέσο.
Στο κείμενο της επιμελήτριας της έκθεσής σας «Ρίζες και Κλαδιά», Ίριδας Κρητικού, γίνεται αναφορά στις βιωματικές εμπειρίες που οδήγησαν στην θεματολογία της έκθεσης. Μπορείτε να μας πείτε δύο λόγια σχετικά με αυτό;
Η θεματολογία της έκθεσης πηγάζει περισσότερο από προσωπικά βιώματα. Αναπολώ τα ανέμελα καλοκαίρια μου στο εξοχικό σπίτι της οικογένειας που μεγάλωνα μέσα στη φύση παρατηρώντας και ζώντας δίπλα στα δέντρα, φτιάχνοντας αυτοσχέδια σπιτάκια στις κουφάλες τους, δεντρόσπιτα στα κλαδιά τους, ακούγοντας τα τζιτζίκια, παίζοντας με τα χώματα δημιουργώντας κούκλες με λουλούδια στα μαλλιά και περίτεχνα φορέματα από φύλλα. Σκαρφαλώνοντας στα δέντρα, παρατηρούσα τον κόσμο από ψηλά βάζοντας καθημερινούς στόχους, την επόμενη να ανέβω και λίγο ψηλότερα για να δω την θάλασσα, την οποία λατρεύω. Φύτευα λουλούδια και διάφορα φυτά στον κήπο, παρακολουθώντας την ανάπτυξή τους και αυτή η σχέση έχει χαραχτεί μέσα μου. Δυστυχώς σήμερα τα παιδιά, ακόμα και αυτά που ζουν στην επαρχία, στερούνται τέτοιων εμπειριών και μεγαλώνουν μπροστά σε οθόνες. Όπως αναφέρει και η επιμελήτρια, κα Κρητικού, τα έργα μου κουβαλούν ίχνη ζωής, μνήμες, βάρος, ξεχασμένα συναισθήματα που αναδύονται. Μέσα από αυτά, προσπαθώ να δημιουργήσω έναν χώρο όπου ο θεατής μπορεί να σταθεί και να αναγνωρίσει κάτι δικό του, σχεδόν σαν μια ήσυχη επιστροφή στις «ρίζες» του.
Πώς συνδέετε την φύση με την ανθρώπινη ψυχολογία;
Η φύση είναι καθρέφτης μας. Ο άνθρωπος είναι δημιούργημα της Μητέρας Φύσης. Ό,τι συμβαίνει μέσα μας, υπάρχει ήδη εκεί έξω, στους κύκλους της ζωής, στις ρίζες, στην αναγέννησή της. Έτσι η φύση έχει άμεση αντίδραση στην ψυχολογία των ανθρώπων. Όπως σε μια ηλιόλουστη μέρα είμαστε όλοι πιο αισιόδοξοι. Είναι εξακριβωμένο ότι οι δραστηριότητες μέσα στη φύση προσφέρουν μεγάλα οφέλη στην ψυχολογία μας με ψυχοθεραπευτική δράση.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply