Η αγάπη συχνά παρουσιάζεται σαν κάτι σχεδόν μαγικό. Σαν μια τυχαία συγκυρία, σαν μια σπάνια εύνοια της τύχης που είτε θα σου συμβεί είτε όχι. Μόνο που η πραγματικότητα των ανθρώπινων σχέσεων είναι συνήθως πολύ πιο σύνθετη και, ταυτόχρονα, πολύ πιο γήινη. Η ψυχολογία δείχνει ότι το να νιώθεις αγαπητός δεν εξαρτάται μόνο από το ποιον θα συναντήσεις, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο στέκεσαι απέναντι στους άλλους. Με άλλα λόγια, η αγάπη δεν είναι αποκλειστικά ένα συναίσθημα που “έρχεται”. Είναι και κάτι που χτίζεται. Και μάλιστα όχι με εντυπωσιακές δηλώσεις ή με μεγάλες χειρονομίες που μοιάζουν με σκηνές από ταινία, αλλά με μικρές, επαναλαμβανόμενες κινήσεις που κάνουν τον άλλον να αισθάνεται ότι τον προσέχεις, τον καταλαβαίνεις και τον χωράς. Αυτό είναι ίσως και το πιο ουσιαστικό σημείο. Αν θέλεις περισσότερη αγάπη στη ζωή σου, δεν αρκεί να την περιμένεις. Χρειάζεται πρώτα να καλλιεργήσεις τον τρόπο με τον οποίο τη δίνεις.
Η οικειότητα ξεκινά όταν κάποιος κάνει το πρώτο βήμα
Στις περισσότερες σχέσεις, φιλικές, ερωτικές ή ακόμη και οικογενειακές, υπάρχει μια αόρατη αναμονή. Ο ένας περιμένει από τον άλλον να ανοιχτεί πρώτος. Να πει κάτι πιο προσωπικό, να δείξει συναίσθημα, να αφήσει για λίγο στην άκρη την άμυνα. Το αποτέλεσμα είναι συχνά ένα σιωπηλό μπλοκάρισμα, γιατί κανείς δεν θέλει να εκτεθεί πρώτος.
Κι όμως, οι δεσμοί βαθαίνουν όταν κάποιος αποφασίζει να ανοίξει λίγο αυτή την πόρτα. Όχι με υπερβολική δραματοποίηση ούτε με εξομολογήσεις που πέφτουν βαριές στην πρώτη επαφή, αλλά με έναν απλό και ειλικρινή τρόπο. Όταν μιλάς αληθινά για μια σκέψη σου, για μια ανασφάλεια, για μια εμπειρία που σε σημάδεψε, εκπέμπεις ένα μήνυμα εμπιστοσύνης. Δείχνεις ότι δεν προσπαθείς να φανείς αψεγάδιαστος.
Αυτό συνήθως λειτουργεί σαν πρόσκληση. Ο άλλος νιώθει πιο ασφαλής να αφήσει κι εκείνος κάτι δικό του να φανεί. Έτσι γεννιέται η οικειότητα, όχι μέσα από την τελειότητα, αλλά μέσα από την αίσθηση ότι απέναντί σου έχεις έναν άνθρωπο κανονικό, με βάθος, αδυναμίες και αλήθεια.
Δεν αρκεί να ακούς, πρέπει και να είσαι εκεί
Η ακρόαση είναι μία από τις πιο υποτιμημένες μορφές φροντίδας. Οι περισσότεροι ακούμε επιφανειακά. Περιμένουμε τη στιγμή που θα μιλήσουμε ξανά, σκεφτόμαστε ήδη την απάντησή μας ή προσπαθούμε να βρούμε μια συμβουλή πριν καν ολοκληρώσει ο άλλος αυτό που θέλει να πει. Μόνο που η αίσθηση της σύνδεσης γεννιέται ακριβώς στο αντίθετο.
Όταν ακούς κάποιον πραγματικά, χωρίς διακοπές, χωρίς βιαστικά συμπεράσματα και χωρίς να μειώνεις αυτό που νιώθει, του δίνεις κάτι πολύ σημαντικό. Του δίνεις χώρο. Και ο χώρος αυτός στις σχέσεις είναι ανεκτίμητος. Κάνει τον άλλον να αισθάνεται ότι έχει σημασία, ότι όσα σκέφτεται και όσα κουβαλά δεν περνούν απαρατήρητα.
Πολλές φορές αυτή η διαφορά κρύβεται στις λεπτομέρειες. Στο να θυμηθείς κάτι που σου είχε πει, στο να επανέλθεις σε μια συζήτηση, στο να ρωτήσεις πώς εξελίχθηκε κάτι που τον απασχολούσε. Εκεί κρίνεται συχνά η ποιότητα της επαφής. Γιατί ο άνθρωπος που νιώθει ότι ακούγεται, πολύ συχνά είναι και ο άνθρωπος που αρχίζει να δένεται.
Η πραγματική σύνδεση θέλει ενδιαφέρον και αποδοχή
Οι σχέσεις δεν προχωρούν μόνο επειδή υπάρχει συμπάθεια. Προχωρούν όταν υπάρχει αληθινή περιέργεια. Όταν θέλεις όντως να μάθεις ποιος είναι ο άλλος, τι τον κινεί, τι τον φοβίζει, πώς σκέφτεται, πού πονάει, τι τον κάνει να φωτίζεται. Αυτό το είδος ενδιαφέροντος δεν είναι τυπική ευγένεια. Είναι η βάση για να νιώσει ο άλλος ότι δεν αντιμετωπίζεται σαν ρόλος ή ετικέτα, αλλά σαν ολόκληρη προσωπικότητα.
Μαζί με το ενδιαφέρον, όμως, χρειάζεται και κάτι ακόμη πιο δύσκολο. Η αποδοχή. Οι άνθρωποι δεν είμαστε γραμμικοί ούτε απόλυτα συνεπείς. Έχουμε αντιφάσεις, εναλλαγές, λάθη και σκοτεινές γωνίες. Μια ουσιαστική σχέση δεν χτίζεται επειδή αγνοείς αυτά τα στοιχεία, αλλά επειδή μπορείς να τα δεις χωρίς να αποσύρεις αμέσως τη ζεστασιά σου.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα δικαιολογούνται ούτε ότι πρέπει να αντέχεις συμπεριφορές που σε πληγώνουν. Σημαίνει όμως ότι η αγάπη ωριμάζει όταν πάψεις να ζητάς από τον άλλον να είναι τέλειος για να τον κρατήσεις κοντά σου. Όταν τον βλέπεις ολόκληρο και όχι μόνο στα σημεία που σε βολεύουν, δημιουργείται ένα κλίμα ασφάλειας. Και μέσα στην ασφάλεια, οι άνθρωποι τολμούν να είναι ο εαυτός τους.
Η αγάπη δεν κυνηγιέται, καλλιεργείται
Τελικά, το να αγαπιέσαι δεν είναι ούτε μυστική συνταγή ούτε κάποιο ψυχολογικό τρικ. Είναι περισσότερο ένας τρόπος να υπάρχεις μέσα στις σχέσεις σου. Να είσαι παρών, ειλικρινής, διαθέσιμος να δεις και να ακούσεις τον άλλον χωρίς να προσπαθείς συνεχώς να ελέγξεις το αποτέλεσμα.
Βέβαια, δεν υπάρχει καμία εγγύηση. Δεν θα ανταποκριθούν όλοι. Δεν θα εκτιμήσουν όλοι την αλήθεια, την προσοχή ή τη ζεστασιά σου. Αυτό είναι μέρος της ιστορίας και δεν χρειάζεται να το ωραιοποιούμε. Όμως όταν λειτουργείς με αυτόν τον τρόπο, αυξάνεις σημαντικά τις πιθανότητες να χτίσεις δεσμούς με ανθρώπους που μπορούν να συναντήσουν τη δική σου διάθεση με την ίδια γενναιοδωρία.
Και κάπου εκεί αλλάζει όλο το νόημα. Η αγάπη παύει να μοιάζει με κάτι που περιμένεις παθητικά να σου συμβεί και γίνεται κάτι που αρχίζει να κυκλοφορεί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Ήσυχα, σταθερά, χωρίς θόρυβο, αλλά με αληθινή δύναμη.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;