Κάπου στην πορεία, χωρίς καν να το καταλάβουμε, η υγεία έπαψε να είναι ένα βασικό μας μέλημα και έγινε… project. Ένα project με στόχους, εφαρμογές, reminders και μια μόνιμη αίσθηση ότι πάντα μπορείς να κάνεις κάτι καλύτερα. Να φας πιο σωστά, να κοιμηθείς πιο ποιοτικά, να κινηθείς πιο αποδοτικά, να πάρεις τα σωστά συμπληρώματα. Και ενώ θεωρητικά όλα αυτά γίνονται για να νιώσεις καλά, στην πράξη καταλήγεις να νιώθεις ότι δεν κάνεις ποτέ αρκετά. Και κάπου εδώ αρχίζει μια να γίνεται… ανθυγιεινό το πράγμα. Η Παγκόσμια Ημέρα Υγείας είναι μια καλή αφορμή για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους!

Όταν το self-care γίνεται υποχρέωση

Αρχικά, το self-care μπήκε στη ζωή μας σαν μια υπενθύμιση ότι αξίζουμε να φροντίζουμε τον εαυτό μας. Να ξεκουραζόμαστε, να λέμε «όχι», να βάζουμε όρια. Στην πορεία όμως, σχεδόν αθόρυβα, μετατράπηκε σε κάτι πολύ πιο απαιτητικό. Γιατί πλέον δεν αρκεί να ξεκουραστείς. Πρέπει να το κάνεις σωστά. Με ρουτίνα. Με συγκεκριμένες πρακτικές. Με consistency. Το χαλαρωτικό μπάνιο έγινε ritual, ο ύπνος έγινε performance και η φροντίδα του εαυτού σου άρχισε να μοιάζει περισσότερο με check list παρά με ανάγκη. Με αποτέλεσμα, αυτό που υποτίθεται ότι θα σε αποφόρτιζε, άρχισε να σε πιέζει.

Το άγχος του “τα κάνω όλα σωστά”

Στη σύγχρονη εκδοχή της υγείας, υπάρχει μια σιωπηλή απαίτηση να είσαι πάντα ενημερωμένη και πάντα συνεπής. Να ξέρεις τι τρως, πότε τρως, πόσο κινείσαι, πώς αναπνέεις, τι σου λείπει και τι πρέπει να διορθώσεις. Παράλληλα, κάθε μέρα εμφανίζεται και κάτι καινούργιο που “πρέπει” να εντάξεις στη ζωή σου. Ένα νέο superfood, μια νέα μορφή άσκησης, ένα ακόμα supplement που υπόσχεται καλύτερη ενέργεια, καλύτερο δέρμα, καλύτερη ζωή. Φυσικά, το πρόβλημα δεν είναι η πληροφορία. Είναι η αίσθηση ότι αν δεν τα κάνεις όλα αυτά, κάτι δεν πάει καλά με εσένα. Ότι υστερείς. Ότι δεν προσπαθείς αρκετά. Και αυτή η σκέψη, όσο κι αν δεν το συνειδητοποιείς, δημιουργεί ένα διαρκές, χαμηλό επίπεδο άγχους.

Το σώμα ως task list

Ίσως το πιο ύπουλο σημείο σε όλο αυτό είναι ότι αρχίζεις να βλέπεις το σώμα σου σαν μια λίστα εκκρεμοτήτων. Κάτι που πρέπει να διορθωθεί, να βελτιωθεί, να εξελιχθεί. Σήμερα πρέπει να πιεις περισσότερο νερό. Αύριο να κοιμηθείς νωρίτερα. Μεθαύριο να πας γυμναστήριο. Και κάπου εκεί χάνεται η επαφή με το πιο βασικό. Ότι το σώμα σου δεν είναι project προς βελτιστοποίηση. Ο τρόπος που ζεις αλλάζει, και θα αλλάζει διαρκώς και πάντα δε θα βγαίνει ρολόι το οποιοδήποτε πρόγραμμα. Δε λειτουργεί με deadlines, θέλει να το ακούς και να κάνεις κάθε φορά αυτό που μπορείς στις εκάστοτε συνθήκες.

Η παγίδα της “τέλειας” εκδοχής του εαυτού σου

Χωρίς αμφιβολία, το wellness όπως προβάλλεται σήμερα έχει μια πολύ συγκεκριμένη αισθητική. Καθαροί χώροι, τέλεια πρωινά, οργανωμένες ρουτίνες, άνθρωποι που φαίνονται πάντα ήρεμοι και ισορροπημένοι. Αυτό που δεν φαίνεται όμως είναι η πραγματικότητα. Οι μέρες που δεν προλαβαίνεις, που δεν έχεις διάθεση, που απλώς θέλεις να κάτσεις χωρίς να κάνεις τίποτα. Και ενώ αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, αρχίζει να μοιάζει σαν αποτυχία. Και εκεί είναι που η υγεία χάνει το νόημά της.

Με λίγα λόγια, το ζητούμενο δεν είναι να κάνεις περισσότερα για την υγεία σου, αλλά να αφαιρέσεις λίγη από την πίεση γύρω της. Να αφήσεις χώρο για το αυτονόητο. Να φας χωρίς να το αναλύεις, να ξεκουραστείς χωρίς να το προγραμματίζεις, να κινηθείς χωρίς να μετράς. Η υγεία δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι αρκετή. Και, τελικά, μπορεί να είναι πιο ουσιαστική όταν δεν προσπαθείς τόσο πολύ να την πετύχεις.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.