Ο Κώστας Αποστολάκης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή Buongiorno, όπου συνομίλησε με τη Φαίη Σκορδά σε μία κουβέντα που κινήθηκε σε πιο προσωπικούς και εσωτερικούς τόνους. Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε ανοιχτά για τη βαθιά αλλαγή που, όπως λέει, βίωσε τα τελευταία χρόνια, περιγράφοντας τη ζωή του πριν και μετά τη σχέση του με την πίστη.

Ο ίδιος, που δεν έχει διστάσει να εκφράσει δημόσια τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, στάθηκε ιδιαίτερα σε αυτό που ονομάζει «μεταμόρφωση» του εαυτού του, συνδέοντάς τη με μία εμπειρία που χαρακτήρισε ως έντονα πνευματική.

Όπως είπε: «Έχουν περάσει τώρα έξι χρόνια. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου πριν. Και είναι ένα ωραίο ξεκίνημα κουβέντας να εξηγήσουμε τι σημαίνει καινή κτίση. Καινούργιο κτίσμα σημαίνει ότι είναι ένας άλλος άνθρωπος, με άλλα πιστεύω, άλλα ιδανικά. Ξέρεις τι γίνεται; Λένε οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Όντως δεν αλλάζουν. Έτσι είναι. Αλλά άμα θέλουν και ζητήσουν κάτι, αλλάζουν από μόνοι τους».

Στη συνέχεια, επιχείρησε να εξηγήσει πώς αντιλαμβάνεται την έννοια της ανθρώπινης δύναμης και της ανάγκης για κάτι ανώτερο, λέγοντας: «Εδώ είναι και ένα από τα μυστήρια του Σταυρού. Έτσι, όταν είναι όρθιος ο άνθρωπος, αυτός είναι Θεός για τον εαυτό του. Μπορεί να κάνει τα πάντα. Τα ρυθμίζει όλα αυτός. Όταν ξαπλώσει, τότε λέει Παναγία μου, πως μπορείς να έρθεις; Χριστέ μου, πως μπορείς να έρθεις; Και αυτό το αναγνωρίζει η ουράνια δύναμη».

Δεν παρέλειψε, μάλιστα, να αναφερθεί και στις εσωτερικές δοκιμασίες που συνοδεύουν την ανθρώπινη πορεία, σημειώνοντας: «Υπάρχουν δαιμόνια για όλες τις αρετές. Υπάρχει το δαιμόνιο της καλοσύνης, το δαιμόνιο της ευγένειας».

Μιλώντας πιο συγκεκριμένα για τη δική του εμπειρία, περιέγραψε τη στιγμή που ένιωσε αυτή τη σύνδεση ως κάτι απολύτως βιωματικό: «Η διδασκαλία του Χριστού έχει να κάνει με την προσφορά, με το να δίνεις πράγματα, να προσφέρεις πράγματα, ότι έχεις. Μπορεί να μην έχεις τίποτα. Η μητέρα Τερέζα βοήθησε 70 εκατομμύρια ανθρώπους. Εγώ μπορώ να βοηθήσω έναν. Αυτός ο ένας άνθρωπος λοιπόν πιάνει τόπο. Και επειδή έχω ανάγκη αυτό το πράγμα, ένας να το δει και να κάνει το σταυρό του, είναι προς δόξαν Θεού, δεν είναι προς δική μου δόξα».

Και πρόσθεσε: «Ένιωσα την ενέργειά Του, την καθαρή ενέργεια που τη νιώθεις μέσα σου και είναι ξεκάθαρο αυτό. Αν δε σου συμβεί κάτι, δεν μπορείς να πεις η ποιότητα του είναι αυτή, η γεύση του είναι αυτή, δεν το ξέρεις. Όταν όμως το γευθείς, τότε θα πεις α, αυτό είναι».

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στη σημασία της ταπεινότητας, περιγράφοντας την εμπειρία του ως μία στιγμή απόλυτης εσωτερικής κατάρρευσης: «Το Άγιο Πνεύμα έρχεται με έναν τρόπο στον άνθρωπο, με τη συντριβή. Δεν υπάρχει, δεν κοροϊδεύεται. Είναι το μόνο πράγμα που δεν κοροϊδεύεται σε αυτή τη γη. Με τη συντριβή του εαυτού σου, να πεις εγώ δεν είμαι τίποτα. Εγώ εκείνη τη μοναδική και την πιο ισχυρή στιγμή που μου συνέβη αυτό, ήταν η πιο δυνατή στιγμή της ακυρώσεως του εαυτού μου, της συντριβής».

Ολοκληρώνοντας τη σκέψη του, περιέγραψε την εσωτερική πάλη και την προσωπική του στάση απέναντι στην αυτοκριτική: «Όταν πνίγεται η ψυχή σου, όταν κουραστεί η ψυχή, όταν γονατίσει η ψυχή, συνήθως έτσι γίνεται. Ο καθένας έχει το συγκεκριμένο του χρόνο στο να γνωριστεί με το θείο, αρκεί να μην το περάσει έτσι και δεν το προσέξει. Ακυρώνω τον εαυτό μου, αλλά όχι την πορεία. Είναι σαν την αμαρτία. Δηλαδή εγώ δεν κρίνω τον αμαρτωλό σαν άνθρωπο, κρίνω την αμαρτία, την οποία αν δεν την είχε θα ήταν καλύτερος. Έτσι λοιπόν δεν κρίνω την πορεία μου. Κρίνω τον εαυτό μου μέσα σε αυτή την πορεία. Εγωιστής, φίλαυτος, υπερήφανος, φιλήδονος».

Μέσα από τη συζήτηση, έγινε σαφές πως για τον ίδιο η πίστη δεν είναι απλώς μια θεωρητική έννοια, αλλά μια βαθιά προσωπική εμπειρία που, όπως υποστηρίζει, έχει επηρεάσει τον τρόπο που βλέπει τον εαυτό του, τους άλλους και τη ζωή συνολικά.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.