Όσο κι αν καμιά φορά μπαίνεις στον πειρασμό να πιστέψεις ότι αν κοιτάξεις το παιδί σου με το σωστό βλέμμα θα σταματήσει αυτομάτως να κλαίει, η ζωή έρχεται να σε προσγειώσει. Χωρίς εφέ, χωρίς μαγικά. Τα παιδιά δεν κλαίνε για να μας σπάσουν τα νεύρα ή για να κάνουν τη μέρα μας πιο δύσκολη. Κλαίνε γιατί αυτός είναι ο πιο καθαρός, ο πιο ειλικρινής τρόπος να πουν όσα δεν ξέρουν ακόμη πώς να περιγράψουν με λέξεις. Κι εμείς, κάπου ανάμεσα στα deadlines της καθημερινότητας και στο άγχος του «αν ηρεμήσει τώρα, προλαβαίνω να κάνω δυο πράγματα», ξεχνάμε κάτι βασικό. Τα δάκρυα δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση. Είναι το πρώτο εργαλείο επικοινωνίας. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να τα εξαφανίσεις, αλλά να μάθεις να τα ακούς.
Άφησε το συναίσθημα να υπάρξει
Όταν λες σε ένα παιδί «μην κλαις», αυτό που ακούει δεν είναι παρηγοριά. Είναι σαν να του λες ότι αυτό που νιώθει σε φέρνει σε αμηχανία και καλύτερα να το μαζέψει. Μόνο που τα συναισθήματα δεν μαζεύονται σε κουτάκια. Το παιδί χρειάζεται πρώτα να νιώσει ασφάλεια, όχι διόρθωση. Μια απλή φράση όπως «είμαι εδώ, μπορείς να κλαις» δεν ενθαρρύνει το δράμα, το ξεφουσκώνει. Γιατί όταν κάποιος νιώθει ότι τον βλέπουν και τον αντέχουν, χαλαρώνει. Η αποδοχή λειτουργεί σαν ανάσα. Όσο πιο νωρίς τη μάθει ένα παιδί, τόσο πιο φυσικά θα μεγαλώσει μαζί με τα συναισθήματά του, χωρίς να τα φοβάται.
Βάλε λέξεις σε αυτό που συμβαίνει
Τα παιδιά δεν γεννιούνται γνωρίζοντας τη διαφορά ανάμεσα στη λύπη, τη ματαίωση ή τον θυμό. Μαθαίνουν σιγά σιγά, μέσα από παραδείγματα και επανάληψη. Όταν λες «σε βλέπω, είσαι πολύ στεναχωρημένος», κάνεις κάτι πολύ σημαντικό. Του δείχνεις ότι αυτό που νιώθει είναι υπαρκτό και ότι κάποιος το καταλαβαίνει. Παράλληλα του δίνεις λέξεις. Και οι λέξεις είναι δύναμη. Όσο πιο εύκολα ένα παιδί μπορεί να ονομάσει αυτό που του συμβαίνει, τόσο πιο εύκολα θα το διαχειριστεί. Η συναισθηματική νοημοσύνη δεν είναι θεωρία, χτίζεται καθημερινά, μέσα από απλές φράσεις και μικρές στιγμές.
Μην ακυρώνεις, επικύρωσε
Για ένα παιδί, μια χαμένη κάρτα Pokémon ή ένα παιχνίδι που χάλασε μπορεί να μοιάζει με το τέλος του κόσμου. Αν πας να το πείσεις ότι «δεν έγινε τίποτα», αυτό που του περνάς είναι ότι υπερβάλλει ή ότι νιώθει λάθος. Όταν όμως του πεις «καταλαβαίνω πόσο σε στεναχώρησε», του δίνεις κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Του δείχνεις ότι τα συναισθήματά του έχουν λόγο ύπαρξης. Από εκεί και πέρα μπορεί να μάθει να τα ρυθμίζει, όχι να τα καταπιέζει. Έτσι χτίζεται η αυτοπεποίθηση. Όχι με το να μικραίνουμε όσα νιώθει, αλλά με το να τα σεβόμαστε.
Όταν ένα παιδί κλαίει, σου δίνει ένα μικρό κλειδί για τον εσωτερικό του κόσμο. Δεν είναι πάντα εύκολο να το κρατήσεις, ειδικά όταν είσαι κουρασμένη, πιεσμένη ή απλώς θες λίγη ησυχία. Όμως αυτές οι στιγμές μένουν. Μπορεί να μη θυμάται τι ακριβώς είπες, θα θυμάται όμως πώς ένιωσε. Ότι κάποιος στάθηκε δίπλα του χωρίς να το διορθώσει. Κι έτσι, μέσα από απλές κουβέντες και ήρεμες αντιδράσεις, μεγαλώνεις ένα παιδί που δεν φοβάται να νιώσει. Και αργότερα, έναν ενήλικα που ξέρει να στέκεται στα δύσκολα, χωρίς να κρύβεται από τον εαυτό του.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;