Υπάρχουν στιγμές που η ζωή σου συστήνει ανθρώπους με έναν τρόπο σχεδόν ειρωνικό. Όχι για να μείνουν, όχι για να εξελιχθούν, αλλά για να περάσουν. Κι εσύ, φυσικά, κάνεις αυτό που κάνουμε όλοι: σκέφτεσαι το «κι αν». Κι αν ήταν αλλιώς; Κι αν αυτή τη φορά έβγαινε το έργο με άλλο τέλος; Κι αν, για μια φορά, δεν επιβεβαιωνόταν ο κανόνας; Μόνο που η ζωή δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τα σενάρια που γράφουμε στο κεφάλι μας. Έχει τη δική της λογική. Και συνήθως, οι άνθρωποι που εμφανίζονται «λάθος στιγμή» δεν έρχονται για να τους κρατήσεις, αλλά για να σε μετρήσεις.
Όταν το παρελθόν χτυπάει την πόρτα, δεν το κάνει τυχαία
Κάθε επιστροφή ενός ανθρώπου από τα παλιά είναι ένα μικρό τεστ. Όχι για το αν αντέχεις ακόμα, αλλά για το αν άλλαξες. Μπορεί να σου θυμίσει ποια ήσουν τότε – πιο άπειρη, πιο πρόθυμη να παραβλέπεις σημάδια, πιο έτοιμη να επενδύσεις εκεί που δεν υπήρχε χώρος. Ή μπορεί να σε φέρει πρόσωπο με πρόσωπο με τη σημερινή σου εκδοχή, εκείνη που πλέον δεν μπερδεύει τη νοσταλγία με την επιθυμία.
Κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν συγκινείσαι πια με τα ίδια πράγματα. Ότι δεν σου αρκεί το «κάτι υπάρχει». Ότι η έλξη χωρίς κατεύθυνση δεν σε ενθουσιάζει. Και, ναι, είναι μια μικρή νίκη αυτό.
Ο χρόνος δεν είναι λεπτομέρεια, είναι ο πρωταγωνιστής
Έχουμε την τάση να ρίχνουμε την ευθύνη στους ανθρώπους. Δεν άξιζε, δεν μπορούσε, δεν ήμουν έτοιμη, δεν ήταν εκεί. Η αλήθεια όμως είναι πιο απλή και λιγότερο δραματική, το timing κάνει κουμάντο.
Ο σωστός άνθρωπος στη λάθος φάση δεν σώζεται με προσπάθεια. Όσο κι αν υπάρχει χημεία, ιστορία ή υπόσχεση, αν δεν υπάρχει κοινός ρυθμός ζωής, το πράγμα δεν περπατάει. Και δεν είναι αποτυχία αυτό. Είναι απλώς ένδειξη ότι η ζωή ξέρει καλύτερα πότε έχει χώρο για κάτι και πότε όχι.
Δεν είναι όλοι για να μείνουν, κάποιοι είναι για να σου μάθουν
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν προορίζονται να γίνουν κεφάλαιο ζωής, αλλά υποσημείωση που όμως τη θυμάσαι. Είναι εκείνοι που σε ξεβολεύουν, που σε βάζουν να δεις πού πονάς ακόμα, τι φοβάσαι, τι διεκδικείς λάθος. Δεν μένουν, αλλά αφήνουν ίχνος. Και όσο κλισέ κι αν ακούγεται, συχνά αυτοί είναι που σε προετοιμάζουν για κάτι πιο ουσιαστικό. Δεν είναι η ιστορία, είναι το μάθημα. Σαν εκείνα τα πρώτα κεφάλαια ενός βιβλίου που δεν τα αγαπάς ιδιαίτερα, αλλά χωρίς αυτά δεν καταλαβαίνεις το υπόλοιπο.
Στο τέλος, όλα λειτουργούν σαν πυξίδα
Μερικές συναντήσεις φαίνονται αδιάφορες στην αρχή. Κι όμως, είναι αυτές που σου δείχνουν ξεκάθαρα πόσο έχεις προχωρήσει. Δεν ψάχνεις πια επιβεβαίωση, δεν διαπραγματεύεσαι την αξία σου, δεν προσπαθείς να χωρέσεις εκεί που δεν υπάρχει χώρος για σένα.
Και τότε συνειδητοποιείς κάτι βασικό: η ζωή δεν σου φέρνει ανθρώπους που δεν μπορείς να έχεις για να σε παιδέψει. Σου τους φέρνει για να σου υπενθυμίσει τι θέλεις, τι δεν αντέχεις πια και προς τα πού πας. Κάθε τέτοιο πέρασμα, όσο σύντομο κι αν είναι, σε φέρνει λίγο πιο κοντά σε εσένα. Κι αυτό, αν το καλοσκεφτείς, είναι πάντα πρόοδος.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;