Έχεις τις καλύτερες προθέσεις, αλλά μήπως οι συζητήσεις σου με το παιδί καταλήγουν πάντα να αφορούν εσένα; Ίσως ήρθε η ώρα να κοιτάξεις βαθύτερα, όχι για την εμφάνισή σου, αλλά για την ουσία της γονεϊκότητάς σου. Ο όρος «Peacock Parent» aka γονείς «παγώνια», περιγράφει αυτή τη συμπεριφορά που συνδυάζει την ανάγκη για θαυμασμό, έλεγχο και προσοχή. Αν η σχέση σου με το παιδί μοιάζει περισσότερο με σκηνή θεάτρου παρά με ένα ασφαλές καταφύγιο, τότε είναι σημαντικό να αναρωτηθείς όχι τι κάνεις, αλλά γιατί το κάνεις.
Όταν η συγγνώμη είναι άγνωστη λέξη
Όλοι κάνουμε λάθη. Είναι ανθρώπινο. Αν όμως δυσκολεύεσαι να ζητήσεις ένα απλό “συγγνώμη” από το παιδί σου, αν επιμένεις ότι “είχες τους λόγους σου” ή ότι “δεν ήταν τίποτα”, τότε το ζήτημα δεν είναι το περιστατικό, αλλά η δική σου οπτική στα πράγματα. Όταν αρνείσαι να αναγνωρίσεις το δικό σου μερίδιο ευθύνης, το παιδί δεν μαθαίνει την αξία μιας ειλικρινούς σχέσης. Αντίθετα, μαθαίνει ότι η αγάπη απαιτεί υποχώρηση, ακόμα κι όταν πονάει. Και αυτό είναι ένα μάθημα που το πληρώνει ακριβά μεγαλώνοντας.
Η συνεχής αναζήτηση επικύρωσης
Ίσως να μην το παραδέχεσαι, αλλά όταν περιμένεις από το παιδί σου να σε θαυμάζει, να σε ανεβάζει με αγκαλιές, να επαινεί τις ικανότητές σου ή να σε ευχαριστεί για το κάθε τι, το κάνεις για σένα, όχι για εκείνο. Η σχέση μετατρέπεται σε ένα συναισθηματικό ATM, όπου καταθέτεις “φροντίδα” και περιμένεις “αναγνώριση”. Αν όμως δεν λάβεις πίσω αυτό που περιμένεις, νιώθεις απόρριψη. Αυτό το βάρος, όμως, δεν ανήκει στο παιδί σου γιατί να το κουβαλάει;
Η δυσκολία να ακούς
Μία από τις πιο προβληματικές πτυχές της σχέσης σας είναι όταν το παιδί προσπαθεί να σου εξηγήσει πώς ένιωσε και εσύ δεν καταλαβαίνεις ούτε τι εννοεί, ούτε γιατί το λέει. Όχι επειδή δεν θέλεις, αλλά επειδή η δική σου οπτική είναι τόσο κυρίαρχη, που οτιδήποτε της αντιβαίνει σου φαίνεται “υπερβολικό”. Το παιδί μιλάει, αλλά η συζήτηση καταλήγει πάλι σε σένα. Αποτέλεσμα; Σιγά-σιγά, το παιδί απλά σταματά να μιλάει.
Το παιδί ως καθρέφτης της εικόνας σου
Από τις σχολικές γιορτές μέχρι το ποδόσφαιρο, κάθε του δράση συνδέεται, έστω και λίγο, με το πώς θα φανείς εσύ. Πώς θα σε σχολιάσουν οι άλλοι, πόσο καλός γονιός θα φανείς, τι λέει η δασκάλα ή τι θα δημοσιεύσεις στο Instagram. Εκεί, το παιδί δεν ζει για τη χαρά, ζει για την απόδοση. Είναι σαν να φοράει τη δική σου στολή και να πρέπει να μην σε εκθέσει. Πώς μπορεί να αναπτυχθεί ελεύθερα, όταν κουβαλάει και τη δική σου φιλοδοξία;
Όλα γύρω σου γυρίζουν, ακόμα κι αν δεν φαίνεται
Μπορεί να λες “κάνω τα πάντα για το παιδί μου”, αλλά η ενέργειά σου συχνά επιστρέφει σε σένα. Από το αν κουράστηκες μέχρι το αν σε πλήγωσε κάτι που είπε, καταλήγεις να είσαι το επίκεντρο, ακόμα κι αν το παιδί ήταν αυτό που μιλούσε. Στην πράξη, διδάσκεις ότι οι άλλοι πρέπει να προσαρμόζονται στα δικά σου συναισθηματικά κύματα. Και τότε το παιδί μαθαίνει να υποχωρεί, για να σε προστατεύσει. Αλλά είναι δική σου δουλειά να το προστατεύεις, όχι το αντίστροφο.
Με λίγα λόγια, το να αναγνωρίσεις ότι κάποιες από αυτές τις συμπεριφορές σου ανήκουν δεν είναι ένδειξη αποτυχίας. Είναι απόδειξη ωριμότητας. Όλοι έχουμε τις “σκοτεινές” μας πλευρές. Αν όμως τις δεις με ειλικρίνεια, έχεις τη δύναμη να τις αλλάξεις. Δεν χρειάζεται να αυτομαστιγωθείς, απλώς να χτίσεις χώρο για έναν νέο τρόπο σχέσης. Πιο γνήσιο, πιο ανοιχτό, πιο παιδοκεντρικό. Όχι για να σου πουν μπράβο, αλλά για να χτιστεί κάτι που αξίζει πραγματικά, η εμπιστοσύνη.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;